ateşli olmayan didardır karanlığın..ey sevgili yar

bir uçurum kalmış aramızda




cisimleşen gülücüklere bir kare dondum..çapraz ateş altında

teğetler geçti ömrüm..

irasyonel varlığa inkar çizdi kalındığım iz .çıkarın bu dizginin içinden


huyum değişti mi

suyuna karışıp taze çimenler giden


yüzüm parçalandı mı..yüzünü asarken dalgınlığıma

süte duran gençliğin rüzgârı

çınlayıdurur kaşların arasında


bir çalılık mı takıldığım tuz kokuları..eski zaman sancısı

örsüp acıya bir çok kılık takılan


aşkların indinde karartılmış bir sone..ölürsem vivaldi çalsın

veresiye defterlerimin arasında..büyük yeminler etmiş

büyük sözler içerlemiş basit bir insan kadar yükselsin

ismini bilmemiş çocuklar ağzında..olmayan güneşi


hüzünler toplamışken ..izin verin

parmak uçlarında geçeyim kırlara doğru


el gülün direnciyken açmalara

nisan kokusu etrafımda bir sözü aslımın


öldüğünü bilerek ağırdan yaşamanın vebali


çekinler kalmadı sadece melodisi allego

uzak yamaçlarında özgürlüğün


düşerse saçlarının ucunda ölüm kalsın bağlanırım

sürüklenirim ardından

koca denizleri ırmaklara indirip

tersinden başlardım yağmaya


nisan kokusu alıştığım bir tarz

her bahar içimde yürüyen ayakların



bulut küsmüş giderken..meyledip kırgınlıkları

yağmaya değil içimdeki tınılar

sefil karanlığında uzunca kalmaya


çalınsın durmadan yaşlı köylünün dengbeji


ah lımın..ah serim..

dört mevsim sürülsün omuzlarım


uyanamayacak kadar diriyim göğüslerin açık sularında




Hüseyin Bozkurt

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır